Παίρνω τις λέξεις που πετάνε
σαν πεταλούδες μες της Άνοιξης το βιος,
φτιάχνω στιχάκια που γελάνε
για να ανάβουν την καρδούλας μας το φως.

Παίρνω αχτίδες απ' τον ήλιο
κι όπως τις μπλέκω με χαμόγελα μιλούν
βλέπω στα μάτια τους το φίλο
που δίχως θέλω μια για πάντα θ' αγαπούν.

Δώρο Θεού είναι ο κόσμος
κι όμως του σβήσαμε τα φώτα τη αυγή,
πάντα στο χώμα θα 'ν' ο δυόσμος
να μας θυμίζει πως το θαυμά θα συμβεί!