α) να κοιμηθεί με τη Μόνικα Μπελούτσι αλλά να μην το μάθει ποτέ κανείς β) να κοιμηθεί με τη γυναίκα του αφεντικού του και ύστερα να το πει σε όλους τους συγγενείς-φίλους-γνωστούς- συναδελφους-γείτονες,
υπάρχει καμία αμφιβολία ότι όποιον και να ρωτούσαμε, όλοι θα διάλεγαν το (β)?
Της αγαπης η σημασια μετριεται με την απουσια ,της αγαπης η σημασια ειναι να εισαι εσυ καλα , της αγαπης η σημασια ειναι να εχεις ονειρα και κανεις να μη μπορει να στα πατησει κατω,της αγαπης η σημασια ειναι να δειχνεις οτι αγαπας ,της αγαπης η σημασια ειναι οτι μπορεις να δωσεις χωρις να παρεις τιποτα, της αγαπης η σημασια ειναι να ξερεις να αγαπας ,της αγαπης η σημασια ειναι οτι οταν αγαπας ολα ειναι πολυχρωμα και εντονα !!!
Καποτε και τωρα...
Καποτε...
Καποτε οι νύχτες μου ηταν απρόβλεπτες και συναρπαστικές, και το ξημέρωμα κράταγε κάτι απο την απόχρωσή τους: κόκκινο, ροζ, η βαθύ μαυρο...
Καποτε οι μέρες μου ήταν γεμάτες ανατροπές, αισθήματα που άλλαζαν με ένα τηλεφώνημα ή ένα βλέμμα, σχεδια που γκρεμίζονταν για να ξεφυτρώσουν στη θέση τους καινούργια. Κάποτε, η ζωή μου ήτανε στο τεντωμένο σχοινί, δεν υπήρχε κανένα αυριο, και δεν υπήρχε κανένα σήμερα, μονάχα ενα σκέτο τώρα, τοσο ρευστό και στιγμιαίο που δεν προλάβαινα καν να συνειδητοποιήσω...
Καποτε ο έρωτας ητανε μια σπίθα που άναβε φωτιά,σε αφηνε σταχτη κι αποκαίδια, κι ύστερα έμενε να καπνίζει, ή να σιγοκαίει. Κάθε φορά σε γέμιζε με διαφορετική ικανοποίηση, τη χαρά του κυνηγού, τον ικανοποιημένο εγωισμό ή το χορτασμένο πάθος... Κι ήτανε τα πρωινά, κλεφτές ματιές σε γυρισμένες πλάτες, και σκέψεις που γέμιζαν το μυαλό, δειλά αγγίγματα σα να ήθελες να σιγουρευτείς οτι δεν ήταν όνειρο, κι αόριστες σκέψεις για κάποιο πιθανό αύριο... Μα και τότε, δεν υπήρχε αύριο, μονάχα το ρευστό τωρα που κάθε στιγμή χανόταν κάτω απο το πρώτο φως του ήλιου, απο ένα τηλέφωνο που δε χτύπησε, και απο λόγια που ειπώθηκαν σε λάθος στιγμές...
Κάποτε, υπήρχε το άδειο δωμάτιο και γω, τσιγάρα και μουσική και τα κομμάτια που μάζευα προσεκτικά, πέταγα εκεινα που πονούσαν, κρατούσα μονάχα τα καλά, κι ετοιμαζόμουνα να συνεχίσω... Κάποτε υπήρχα εγώ που αγκάλιαζα τα γονατά μου καθισμένη στο πάτωμα, προσπαθώντας να μου χαρίσω το άγγιγμα που έλειπε, προσπαθώντας να γινω φίλη με τη μοναξιά μου, να την αγκαλιάσω και να με αγκαλιάσει, να συμφιλιωθώ με κεινο που δε μπορούσα να παλαίψω...
Τώρα...
Τώρα οι νύχτες μου ειναι προβλέψιμες και ήσυχες, κάθε ξημέρωμα εχει το ίδιο χρώμα, μια παλ ακαθόριστη απόχρωση, και τίποτα δε μπορεί να αλλάξει αυτο που θα φωτίσει το πρώτο φως.. Τώρα οι μέρες μου είναι ήρεμες, συγκεκριμένες, γεμάτες απο αυτό που εγώ διάλεξα να γεμίσουν, γέλια και χρώματα και παιχνιδι, και λίγη γκρίνια για να μη λείψει η ένταση...
Τωρα το σκοινι χαλάρωσε, κι ήρθε κι έγινε ένα με το πάτωμα, τα βηματα μου ειναι σταθερά κι έχω μπροστά μου το αύριο, και το σήμερα και το χτες που ζήσαμε μαζί.
Τώρα ο έρωτας είναι το μικρό δικο μας παιχνιδι, η προστατευμένη φωτιά του τζακιού, την αφήνουμε να φουντώσει μέχρι να τη νιώσουμε να ζεσταίνει τα προσωπά μας, ή την αφήνουμε να γίνει ζεστή χόβολη που πάνω της θα ψήσουμε τον πρωινό μας τον καφέ... Τώρα τα πρωινά ειναι ζεστός γυρισμός στο σπίτι, χορτασμένα κορμιά στον πρωινό ήλιο, κι η σιγουριά πως θα είσαι κι αυριο εκει...
Τωρα, πρέπει να ψάξω να βρω το άδειο δωμάτιο μέσα μου, το κάνω καμμιά φορά, μα δεν έχω πια κομμάτια να μαζεψω.. Τώρα ξερω πως αν ολο αυτο τελειώσει, δε θα υπάρχουν πια κομμάτια μου για να μαζεψω.. Θα τα αφήσω ολα εδώ, και θα πρέπει φεύγοντας να ξαναφτιάξω τον εαυτό μου απο την αρχή, χωρίς εσένα, γιατί πια δεν υπάρχει ο εαυτός μου χωρίς εσένα....
Απο το κάποτε ως το τώρα... Περασα πολλά, και περασε πολυς καιρος... Και ισως νατανε που ήρθε η στιγμή που το τεντωμένο σκοινι δε το άντεχα πιά, ή ισως να μη με άντεχε κι αυτο.. Και ποτε είναι η κατάλληλη στιγμή να αφήσεις το τεντωμένο σκοινί και να φτιάξεις ενα προβλέψιμο, και ίσως βαρετό τώρα; Δεν ξέρω... Μαλλον ειναι θεμα προσωπικών αντοχών... Κι υπάρχουν κάποιοι που δε δοκιμάζουν καν την πορεία πάνω στο τεντωμένο σκοινι....
Ταρτούφος : αρσενικό (τι άλλο θα μπορούσε να είναι...)
1. κύριο πρόσωπο της ομώνυμης κωμωδίας του Μολιέρου, που έμεινε παροιμιώδες για την υποκρισία, απληστία και λαγνεία του
2. υποκριτής, άπληστος, μοχθηρός
Συνώνυμα
* ιησουίτης
* υποκριτής
* φαρισαίος
Το όνομα "Ταρτούφος"
Το όνομα "Ταρτούφος" σημαίνει "τρούφα" (ιταλ. tartufo), και, δυστυχώς, δεν πρόκειται για το σοκολατένιο γλύκισμα. Η τρούφα που γνώριζε ο Μολιέρος είναι ένας υπόγειος, ροζιασμένος και ζαρωμένος μύκητας, ο οποίος είναι αδύνατον να εντοπιστεί, παρά μόνο από "γουρούνι, εκπαιδευμένο γι΄ αυτόν το σκοπό", όπως αναφέρει ο John Evelyn το 1644. Ακόμα και σήμερα, ο γαστρονόμος Craig Claiborne γράφει πως "κανείς δεν γνωρίζει πως ακριβώς μεγαλώνει, και κανείς δεν έχει μπορέσει να την καλλιεργήσει με επιτυχία " (Time-Life volume of Classic french Cooking, 1970).
Οι τρούφες εισήχθησαν στην Γαλλική κουζίνα, μαζί με τα μανιτάρια, από την Αικατερίνη των Μεδίκων, κατά τον δέκατο έκτο αιώνα και εξυψώθηκαν στην τωρινή, λαμπρή τους θέση από τον La Varenne, τον σεφ του Βασιλιά-προστάτη του Μολιέρου, Λουδοβίκου του ΙΔ΄. Στην πραγματικότητα, αρκετές φορές ο Λουδοβίκος κοσμούσε με την παρουσία του εκδηλώσεις, στις οποίες ο La Varenne είχε την ευθύνη της κουζίνας και ο Μολιέρος την ευθύνη της ψυχαγωγίας.
Ο εύστοχα ονομασμένος Ταρτούφος του Μολιέρου, όπως και ο ταπεινός μύκητας, βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής ακόμα κι όταν απουσιάζει. Πολύ πριν την σεμνή, και γεμάτη μετάνοια, είσοδό του στη σκηνή, ο Ταρτούφος αποτελεί το αποκλειστικό θέμα συζήτησης -- άλλοτε προειδοποιητικής και άλλοτε καυστικής -- ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας. Οι μόνοι που δεν καταφέρνουν να μυριστούν τον
«μαύρο μύκητα», τον Ταρτούφο, που παίζει με το βαλάντιο και τα συναισθήματά τους, είναι ο Οργκόν και η μητέρα του. Ακόμα και πριν από την εποχή του Μολιέρου, οι Γάλλοι είχαν εκτιμήσει τις αφροδισιακές ιδιότητες της τρούφας. Ο Brillat-Savarin, συγγραφέας του έργου "Η Φυσιολογία της Γεύσης", έγραψε το 1725: "΄Οποιοσδήποτε προφέρει τη λέξη τρούφα προκαλεί... ερωτικά και γαστρονομικά όνειρα τόσο σε εκείνες που φοράνε φούστες όσο και σε εκείνους που βγάζουν γένια". Άρχισε λοιπόν να ερευνά την "ερωτική επίδραση" της τρούφας, και ανακάλυψε πως αποτελεί μια πειστικότατη εξήγηση για την τολμηρή συμπεριφορά όσων την γεύονται. Επομένως, δικαιολογημένα ο Μολιέρος προίκισε τον χαρακτήρα του με μια λυσσαλέα τάση για τη λατρεία της σάρκας.
Υπάρχει καλύτερο όνομα για έναν απατεώνα; Η επιτυχία του υπήρξε τόσο μεγάλη, ώστε, κατά τον 19ο αιώνα, το όνομα "Ταρτούφος" ενέπνευσε παράγωγα όπως π.χ. ταρτουφισμός, ταρτουφικός, κ.α., τα οποία χρησιμοποιήθηκαν, και χρησιμοποιούνται ακόμα, για να δηλώσουν την διαφόρων ειδών υποκρισία.
Το τανγκό (τάνγκο στα ισπανικά) είναι είδος μουσικής και χορού αργεντίνικης προέλευσης. Η μουσική του τανγκό παραδοσιακά παίζεται από μια ορκέστα τίπικα (τυπική ορχήστρα), η οποία συχνά περιλαμβάνει βιολί, πιάνο, κιθάρα, φλάουτο, και κυρίως μπαντονεόν. Το τανγκό ταυτίζεται με τη μουσική της Αργεντινής και της Ουρουγουάης και είναι γνωστό σε πολλά μέρη του κόσμου.
Η πραγματική προέλευση της μουσικής του τανγκό είναι τόσο περίπλοκη όσο και το ίδιο το τανγκό. Οι Γάλλοι αποικιοκράτες στη Δομηνικανή Δημoκρατία γύρω στον 18ο αιώνα χρησιμοποιούσαν τους σκλάβους σα μουσικούς, ενώ εκείνοι χόρευαν "la contre dance", κάποιο γαλλικό είδος μουσικής από το οποίο προήλθε ο αντίστικτος ρυθμός του τανγκό. Οι ίδιοι σκλάβοι έπαιζαν μουσική και για δική τους ευχαρίστηση, ταξίδευαν και επηρεάστηκαν σημαντικά από την κουβανική μουσική και τη συγγενική -μουσικά- ισπανική θαρθουέλα.
Το πρώτο τανγκό που ηχογραφήθηκε ήταν του Άνχελ Βιγιόλδο (Angel Villoldo), ερμηνευμένο από τη Γαλλική Εθνική Φρουρά στο Παρίσι. Ο Βιγιόλδο δεν είχε άλλη επιλογή από το να ηχογραφήσει στο Παρίσι γιατί εκείνο τον καιρό στην Αργεντινή δεν υπήρχε στούντιο ηχογραφήσεων.
Τα πρώτα τανγκό παιζόντουσαν από μετανάστες στο Μπουένος Άιρες και το Μοντεβιδέο. Η πρώτη γενιά των ερμηνευτών τανγκό ονομάζονταν "Guardia Vieja" (η Παλιά Φρουρά). Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, αυτό το κράμα ευρωπαϊκής, αφρικανικής και μουσικής σαλονιoύ ακουγόταν σε όλο το μητροπολιτικό Μπουένος Άιρες. Πέρασε καιρός μέχρις ότου διεισδύσει σε πιο "καλούς κύκλους": στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν η αγαπημένη μουσική τραμπούκων και μαφιόζων που επισκέπτονταν τους οίκους ανοχής, σε μια πόλη με περίπου 100.000 περισσότερους άντρες από γυναίκες (το 1914). Οι πολύπλοκοι χοροί που προήλθαν από αυτή την πλούσια μουσική αντικατοπτρίζουν τη συνήθεια των ανδρών να χορεύουν τανγκό σε ομαδες, εκδηλώνοντας τόσο τον ανδρισμό όσο και τη σεξουαλική επιθυμία τους, δημιουργώντας το ξεχωριστό μίγμα ευαισθησίας και επιθετικότητας του τανγκό.
Η μουσική παιζόταν με όργανα που μπορούσαν εύκολα να μεταφερθούν: τρίο φλάουτο-κιθάρα-βιολί, με το μπαντονεόν να φτάνει περί τα τέλη του 19ου αιώνα. Η διάδοση του μπαντονεόν οφειλόταν πρωτίστως στον Εδουάρδο Αρόλας, ενώ ο Βισέντε Γκρέκο καθιέρωσε το σεξτέτο για το τανγκό, αποτελούμενο από πιάνο, κοντραμπάσο, δύο βιολιά και δύο μπαντονεόν. Όπως πολλά άλλα είδη λαϊκής μουσικής, το τανγκό συνδέθηκε με τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα και οι πιο εύποροι Αργεντίνοι προσπάθησαν να περιορίσουν την επίδρασή του. Παρά την περιφρόνηση, μερικοί το υποστήριξαν θερμά, όπως ο συγγραφέας Ρικάρδο Γκουιράλδες. Ο Γκουιράλδες έπαιξε ρόλο στη διεθνή απήχηση του τανγκό, το οποίο κατέκτησε τον κόσμο μέχρι το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, και έγραψε το ποίημα "Tango" στο οποίο περιγράφει τη μουσική ως τον "παράφορο έρωτα ενός τύραννου, που με ζήλεια φρουρεί την κυριαρχία του, σε γυναίκες που έχουν παραδοθεί υποτακτικά, σαν υπάκουα ζώα".
Χορός
Ο χορός αναπτύχθηκε σε κακόφημες περιοχές του Μπουένος Άιρες και του Μοντεβιδέο και προήλθε από συνένωση Ευρωπαϊκών, Νοτιοαμερικανικών (Μιλόνγκα) και Αφρικανικών ρυθμών σε έναν ερωτικό και αισθησιακό ρυθμό. Προς το τέλος του 19ου αιώνα, ξεχώρισε από μια ποικιλία άλλων χορών και πέρασε από τις κακόφημες περιοχές σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Στις αρχές του 20ου αιώνα διαδόθηκε στην Ευρώπη και προς το τέλος του 1913 έφτασε στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ και έγινε μόδα.
Ο χορός είναι σχετικά αργός και χορεύεται από ζευγάρια. Στο αργεντίνικο στυλ, το ζευγάρι μπορεί να είναι αγκαλιασμένο είτε σφικτά είτε σε άλλα μέρη του χορού με κάποια απόσταση, ιδίως στο πάνω μέρος του σώματος.
Μουσικός αντίκτυπος
Το τανγκό έχει γίνει μέρος του ρεπερτορίου πολλών κλασικών μουσικών. Ένας από τους πρώτους ερμηνευτές που έκαναν αυτή την "υπέρβαση" ήταν ο βαρύτονοςΧόρχε Τσαμινέ με την ηχογράφηση των Τάνγκος του. Έκτοτε, οι al Tango, Γιο-Γιο Μα, Μάρτα Άρχεριτς, Ντανιέλ Μπάρενμποϊμ, Γκίντον Κρέμερ, Πλάσιδο Ντομίνγκο και Μαρσέλο Αλβαρές έχουν ερμηνεύσει και ηχογραφήσει τανγκό.
Κάποτε το Ψέμα είχε πέσει στη θάλασσα και θα πνιγόταν αν εκείνη τη στιγμή δεν περνούσε η Aλήθεια πάνω σε ένα καράβι. «σε παρακαλώ βοήθησε με» της είπε το Ψέμα. Τότε η αλήθεια άπλωσε το χέρι και τον ανέβασε στο καράβι. Όταν το ψέμα συνήρθε τη ρώτησε «γιατί με έσωσες;, αφού ήμαστε αντίπαλοι» Και η αλήθεια του απαντάει «γιατί χωρίς εσένα δεν θα υπάρχω ούτε εγώ»
Προτιμώ την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι γιατί έτσι γνωρίζω ή ετοιμάζω την άμυνά μου.
Η ζωή είναι παράξενη μα και τόσο όμορφη . . . Καθένας από εμάς κρύβει μια προσωπική τραγωδία μέσα του . . . Ένα μικρό μυστικό . . . Μια πικρή αλήθεια που πολεμάει να ξεχάσει . Η Ζωή είναι στιγμές . . . όνειρα που θέλεις να ξεχάσεις . . . όνειρα που θέλεις να πραγματοποιήσεις . . . Γιατί έρχεται κάποτε η στιγμή που το παρελθόν μας είναι μεγαλύτερο από το μέλλον . Η Ζωή είναι Γκρι Όλοι έχουμε παρελθόν κάτι μαύρο που θέλουμε να ξεχάσουμε . . . ή κάτι λευκό που αναπολούμε . . . Η μαγκιά όμως είναι αλλού . . . Να κυνηγάμε πάντα το Λευκό που μας επιφυλάσσει το μέλλον . . . Γιατί εμείς φτιάχνουμε το μέλλον μας . . . Αυτή είναι η ζωή. . . Φως και Σκοτάδι . . . Παρελθόν και Μέλλον . . . Μαύρο και Λευκό . . . Γι’ αυτό . . . Να κυνηγάς πάντα το Λευκό σου Και να διώχνεις με πέτρες το Μαύρο σου . . .
Χώρος του χρήστη kallyPhotosProfileFriends
Tools 
Print
